Pesquisa no glossário → (linha 17)
|
| |
| | | D. Dinis |
|
 | | | Ũa pastor se queixava ← |
| | | muit'estando noutro dia ← |
 | | | e sigo medês falava ← |
| | | e chorava e dizia ← |
 | 5 | | com amor que a forçava: ← |
 | | | "Par Deus, vi-t'em grave dia, ← |
| | | ai amor!" ← |
| |
| | | Ela s'estava queixando ← |
 | | | come molher com gram coita ← |
 | 10 | | e que a pesar, des quando ← |
 | | | nacera, nom fora doita; ← |
 | | | por en dezia chorando: ← |
| | | "Tu nom és senom mia coita, ← |
| | | ai amor!" ← |
| |
| 15 | | Coitas lhi davam amores, ← |
| | | que nom lh'eram senom morte; ← |
 | | | e deitou-s'antr'ũas flores ← |
| | | e disse com coita forte: ← |
 | | | "Mal ti venha per u fores, ← |
 | 20 | | ca nom és senom mia morte, ← |
| | | ai amor!" ← |
|
----- Aumentar letra ----- Diminuir letra
|
|
|
Nota geral: Pastorela na qual o trovador, descreve, apenas como espetador (sem nunca intervir), as reações de uma pastora apaixonada. O retrato é o de uma donzela lamentando-se e chorando, até porque pouco habituada a mágoas de amor, e que acaba, prostrada, por se deitar "entre umas flores".
|