| | | Fernão Rodrigues de Calheiros |
|
| | | Que cousiment'ora fez mia senhor |
| | | que me nom quis leixar morrer d'amor! |
| | | Ca já, entanto com'eu vivo for, |
| | | haverei sempre que lhi gradecer: |
| 5 | | ca me mostrou o seu bom parecer, |
| | | e nom me quis leixar d'amor morrer! |
| |
| | | Sempr'eu a Deus por mia morte roguei |
| | | gram sazom; e mais nunca o farei, |
| | | mentr'houver esta senhor que hoj'hei |
| 10 | | – nem já Deus nunca m'outra leix'haver! |
| | | Ca me mostrou o seu bom parecer, |
| | | e nom me quis leixar d'amor morrer! |
|
----- Aumentar letra ----- Diminuir letra
|
|
|
Nota geral: O trovador alegra-se com o facto de a sua senhora, generosamente, lhe ter permitido vê-la, evitando-lhe assim a morte.
|