 | | | Anónimo ou João Peres de Aboim |
|
| | | Nostro Senhor, que mi a mim faz amar |
| | | a melhor dona de quantas El fez |
 | | | e mais fremosa e de melhor prez |
| | | e a que fez mais fremoso falar, |
 | 5 | | El me dê dela bem, se lhe prouguer, |
 | | | ou mia morte (se m'aquesto nom der) |
 | | | me dê, por me de gram coita quitar. |
| |
| | | E se m'El aquesto nom quiser dar, |
| | | que Lh'hoj'eu rogo, rogar-Lh'-ei assi: |
| 10 | | que lhe possa, com'ela quer a mi, |
 | | | querer, ca esto me pode guardar |
| | | da mui gram coita que eu hei d'amor. |
| | | E se m'esto nom der Nostro Senhor, |
 | | | por que me fez El tal senhor filhar? |
| |
| 15 | | Ben'o sei eu: fez-mi-o por se vengar |
 | | | de mi, per esto e nom per outra rem; |
 | | | se Lh'algum tempo fiz pesar, por en |
 | | | me leix'assi desemparad'andar |
 | | | e nom me quer contra ela valer; |
| 20 | | por me fazer maior coita sofrer |
| | | me faz tod'est'e nom me quer matar. |
|
----- Aumentar letra ----- Diminuir letra
|
|
|
Nota geral: O trovador pede a Deus que lhe conceda o favor da sua senhora ou então a morte. Na segunda estrofe, pede que pelo menos ele a possa amar tal como ela o ama (ou seja, nada). E interroga-se: porque razão Ele a fez amar tal senhora? A resposta é dada na terceira estrofe: decerto para se vingar de qualquer pesar que lhe tenha feito.
|