Pesquisa no glossário → (linha 29)
|
| |
| | | João Garcia de Guilhade, Lourenço |
|
 | | | - Lourenço jograr, hás mui gram sabor ← |
 | | | de citolares, ar queres cantar, ← |
 | | | des i ar filhas-te log'a trobar ← |
 | | | e teens-t'ora já por trobador; ← |
 | 5 | | e por tod'esto ũa rem ti direi: ← |
 | | | Deus me confonda, se hoj'eu i sei ← |
 | | | destes mesteres qual fazes melhor! ← |
| |
 | | | - Joam Garcia, sõo sabedor ← |
 | | | de meus mesteres sempre deantar, ← |
 | 10 | | e vós andades por mi os desloar; ← |
 | | | pero nom sodes tam desloador ← |
| | | que, com verdade, possades dizer ← |
| | | que meus mesteres nom sei bem fazer; ← |
| | | mais vós nom sodes i conhocedor. ← |
| |
| 15 | | - Lourenço, vejo-t'agora queixar: ← |
| | | pola verdade que quero dizer, ← |
 | | | metes-me já por de mal conhocer, ← |
 | | | mais en nom quero tigo pelejar; ← |
| | | e teus mesteres conhocer-tos-ei, ← |
| 20 | | e dos mesteres verdade direi: ← |
 | | | ess'é que foi com os lobos arar. ← |
| |
| | | - Joam Garcia, no vosso trobar ← |
 | | | acharedes muito que correger; ← |
 | | | e leixade mi, que sei bem fazer ← |
| 25 | | estes mesteres que fui começar; ← |
 | | | ca no vosso trobar sei-m'eu com'é: ← |
 | | | i há de correger, per bõa fé, ← |
 | | | mais que nos meus, em que m'ides travar. ← |
| |
 | | | - Vês, Lourenç[o], ora m'assanharei, ← |
 | 30 | | pois mal i entenças, e tod'o farei ← |
| | | o citolom na cabeça quebrar. ← |
| |
| | | - Joam Garcia, se Deus mi perdom, ← |
| | | mui gram verdade dig'eu na tençom; ← |
 | | | e vós fazed'o que vos semelhar. ← |
|
----- Aumentar letra ----- Diminuir letra
|
|
|
Nota geral: João Garcia de Guilhade discute diretamente com o seu jogral Lourenço a questão das competências deste último em matéria de execução musical e composição trovadoresca. Mas Lourenço não só se defende como contra-ataca, afirmando que também há muito que corrigir nas cantigas do seu amo. A tenção acaba de uma maneira lúdica, com Guilhade ameaçando quebrar o citolom na cabeça do jogral (o patrão continua a ser o patrão) e este dispondo-se a aceitar o martírio, sem retirar uma palavra do que tinha dito.
|